De pittenzakskes waarvan sprake

Emilie zei het al. Pittenzakskes moesten er komen.
Zelf hadden wij onze doopsuiker très simple gehouden, vooral omdat ik niet goed uit de voeten kon, en onze patat besloot om -  verràààssing - een maand te vroeg te komen.
Maar voor Louieke wouden Emilie en ik graag samen knutselen.

Op het kaartje en de andere doopsuikerdingskes kwamen overal driehoekjes terug,
Dus gingen we voor piramidekes. En vulden ze met lijnzaad.
Daarmee had ik ook een pittenzakje gemaakt voor Ferre. Da's voor zo'n klein protteke toch zachter dan die grote kersenpitten.
En daar kunt ge dan mee doen wat ge wilt: klein grut kan er mee spelen, het kan als handwarmertje, patroongewichtje of presse-papier dienen. Ge doet er uw goesting mee, quoi!

Patroontje, check. - Het piramidekussen uit Stof voor durf-het-zelvers. Heel simpel: 2 vierkantjes, 3 naden, en poef! Klaar!
Proefmodellekes, check!
Filosofische discussies over het ultieme formaat, check.
Volledige zak lijnzaad laten kapotvallen bij het uitladen, ook check.
Nu moest madame alleen haar stofkes nog kiezen. Ja, nee, ja, toch, check.
Hoppaaa. Wij in productie.

Om het af te werken nog een strijknameke erop.

Et voilà. Vele uren en een paar naalden later.
De zakjes. Tof he. Wij content.







Reacties

Populaire posts van deze blog

Melkborsten

iets over mild zijn en tijd maken, denk ik.